Imágenes de páginas
PDF
EPUB
[ocr errors]

κρηκοϊς. “Ουτως.

[merged small][ocr errors][ocr errors]

Ναι. "Εσιν εν όσις βέλεται βλάπτεται μάλλον ή ωφελάθα 3
Ου πάνυ. Ουδείς άρα βέλεται εν πονηρούς δικών μάλλον ή εν

. Ουδείς άρα φθονα των αγαθών ανδρών
άλλω, ώσε αγαθών και όμοιον εαυτώ ποιήσαι. Ούκεν φαίνεται
γε δή έκ τύ λόγο. 'Aκήκοας εν ότι Θεμιστοκλα Κλεόφαντος
οίος έγένετο; 'Aκήκοα. Ουκάν δηλον ότι έδε τω μια εφθάνει ως
βέλτίσω γενέθαι και Θεμιστοκλής: άς γε άλλο έδενί, είπερ ήν
αγαθός: ήν δε, ως φαμέν, Ναι. Οίθα έν, ότι Θεμιστοκλής.
σον υιόν ιππέα μεν εδιδάξατο σοφόν είναι και αγαθόν επέβαινε,
γών επί τον ίππον ορθός εσηκώς, και ηκόντιζεν από των ίππων
όρθος, και άλλα πολλά και θαυμάσια ειργάζεται και άλλα
πολλά εδίδαξε και εποίησε σοφών, όσοι διδασκάλων αγαθών
είχετο ή ταύτα εκ ακήκοας των πρεσβυτέρων ; 'Aκήκοοι. Ούκ
άρα την φύσιν γε τιςτα νιά αυτ8 αιτιάσαιτ' άν κακήν είναι.
Ουκ άν αν δικαίως γε εξ ών συ λέγεις. Το δη ως Κλεόφαντος,
ο Θεμιστοκλέας υιός, ανήρ αγεθος και σοφός εγένετο, άπερ και
πατήρ αυτά ήν σοφός, ήδη τέτο ήκεσας ή νεωτέρε, ή πρεσβυ-
τέρε; Ουκ ήκεσα. Αρ' εν ταύτα μεν οιόμεθα βάλεθαν αυτοα
τον εαυτά νιόν παιδεύσαι ήν δε αυτός σοφίαν ήν σοφός, μηδέν βελ.
τίω αυτόν ποιήσαι των γειτόνων μηδενός, είπερ διδακτον ήν η αρετής
Ούκεν είκός γε. Ουτος μεν δή σοι τοιέτος διδάσκαλος αρετής, δν
υπάπες, ίλιον δε δή σκεψώμεθα 'Αρισείδην, δς έθρεψε μεν τον Λ-
σίμαχον, επαίδευσε δε κάλισα Αθηναίων, όσα διδασκάλων είχετο.
άνδρα δε έδενός βελτίω εποίησε. τύτον γαρ και συ και εγώ είδο»
μεν, και ξυνεγενόμεθα. Ναί. Οίθα αν, ότι Περικλής αύ έθρεψε
Πάραλον και Ξάνθιππον ών και συ μοι δοκώς το ετέρα ερεθή-

[ocr errors]

1

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

και τέτες μέντοι, ως και συ οτθα, εππέας μεν εδίδαξεν άδε. νός χάρες Αθηναίων και μεσικής και την άλλην αγωνίαν, και τάλα έπαίδευσεν, όσα τέχνη διδάσκονται, έδενός χείρας αγαθες δε άρα άνδρας εκ εβάλετο ποιήσαι ; 'Αλλ' ίσως αν εγένοντο, & Σώκρατες, ε μη νέοι όντες ετελεύτησαν. Συ μεν είκότως βοηθάς τοϊς παιδικούς: Περικλής δε εκείνες, είπερ διδακτών και η αρετή, και οδός τ' ήν αγαθές ποιήσαι, πολύ πρότερον αν την αυτά αρετήν σοφές εποίησεν, ή μεσικής και αγωνίαν. Αλλά μη εκ ή διδακτόν· έπει Θυκυδίδης αύ δύο υιάς έθρεψε, Μελησίων και Στέφανον· ιπέρ ών συ έκ άν έχους είπαν, άπερ υπέρ των Περικλέας υιών. τέτων γαρ δή και συ οφθα τον γ' έτερον μέχρι γήρως βιάντα, τον δε έτερον πόρρω πάνυ. και μήν και τέτων και πατης επαίδευσε τα τα άλλα εύ, και επάλεισαν κάλλισα Αθηναίων. τον μέν γαρ Ξανθία έδωκε, τον δε Ευδώρω· έτοι δε πε έδόκεν κάλλισα των τότε παλαίειν. Ναι. Ουκάν δηλον ότι έτος έκ άν ποτε, οι μεν έδει δαπανώμενον διδάσκειν, ταύτα μεν έδίδαξε τες παίδας τάς εαυτά· οτ ' έδεν έδει αναλώσαντα αγαθες άνδρας ποιήσαι, τέτο δε εκ αν εδίδαξεν, ει διδακτον ήν; Είκός γε. 'Αλλα γαρ ίσως ο Θεκυδίδης φαύλος ήν, και έχει ήσαν αυτώ πλάσοι φίλοι Αθηναίων και των ξυμμάχων. κα οικίας ήν μεγάλης, και εδύνατο μέγα εν τη πόλει και εν τούς άλλοις "Ελλησιν ώς' είπερ ήν τέτο διδακτών, εξεύρεν άν όσις αυτώ έμελλε τες υιείς αγαθές ποιήσειν, και των επιχορίων, ή των ξένων, ει αυτος μη έσχόλαζα, δια την της πόλεως επιμέλειαν· άλλα γαρ, και εταιρε, μη εκ ή διδακτών και αρετή. Ούκ, ίσως. 'Αλλα δή, ει μη διδακτον έσιν, άρα φύσει φύονται οι

αγαθοί;

[ocr errors]

αγαθοί και και τέτο τηδέ πη σκοπάντες ίσως αν πυροιμεν φέρε γαρ, εισιν ημίν φύσεις ίππων αγαθών και Εισίν. Ουκάν είσι τενές άνω θρωποι τέχνην έχοντες, και τας των ίππων των αγαθών φύσεις γιγνώσκεσι, και κατά το σώμα προς δρόμον, και κατά την ψυ χήν, οίτινές τε θυμοειδείς και άθυμοι ; Ναι, Τις εν αυτη η τέχνη; έξι το όνομα αυτής Ιππική. Ουκών και περί τις κύνας • ωσαύτως έξι τις τέχνη, ή τας αγαθώς και τας κακές φύσεις

των κυνών διακρίνεσιν; "Έσι. Τις άυτη; Η κυνηγετική. Αλλά μην και περί το χρυσίον και το αργύριόν είσιν ημίν δοκιμασαι, οίτινες δρώντες κρίνκσι το τι βέλτιον, και το χάρον; Είσι. Τίνας έν τέτας καλάς; 'Αργυρογνώμονας. Και μην ο παιδοτρί βαι γιγνώσκεσι, σκοπέμενοι τας φύσεις τας των σωμάτων των ανθρώπων, όποϊαι τε χρησαι, και όποϊαι μη, προς εκάσες των πόνων, και των πρεσβυτέρων και νέων όσα μέλλει των σωμάτων άξια λόγε έσεθαι, και εν οίς εσιν ελπίς πολλή τα έργα, όσα σώματος έχεται , ευ απεργάσαθαι. "Εσι ταύτα. Πότερον εν σπιδαιότερόν έσι ταις πόλεσιν ίπποι και κύνες αγαθοί, και ταλιά τα τοιαύτα, ή άνδρες αγαθοί ; "Ανδρες αγαθοί. Ti Xy; ota άν, είπερ ήσαν φύσεις αγαθαί πρός αρετήν ανθρώπων, έκ αν σάντου με μηχανήθαι της ανθρώπες, ώσε διαγιγνώσκειν αυτάς; Είκός γε. "Έχεις έν τινα είπαν τέχνην, ήτις έσιν επί ταϊς φύσεσι ταις των ανδρών των αγαθών αποδεδειγμένη, ώςε δύναθαι αυτας κρίνειν; Ούκ έχω. Και μην δη πλείσε αν ήν άξία, και οι έχοντες αυτήν. Ετοι γαρ αν ημίν απέφαινον των νέων τες μέλλοντας αγαθές έσεθαι έτι παίδας όντας. &ς αν ήμάς παραλαβόντες εφυλάττομεν έν ακροπόλει δημοσία, ώσπερ το αργύ.

[ocr errors]
[ocr errors]

κοιντο.

[ocr errors][ocr errors]

ριον, και μάλλον τι, ίνα μή τι φλαϋρον ημϊν πάθοιεν, μήτε εν μάχη, μήτε έν άλλω μηδενί κινδύνω· αλλ' άπέκειντο τη πόλει σωτηρές τε και ευεργέται, επειδή γε εις την ηλικίαν αφ'.

αλλα γαρ κινδυνεύει άτε φύσει, έτε μαθήσει, η αρετή τοϊς ανθρώποις παραγίγνεθαι. Πώς έν άν, ώ Σώκρατες, σοι δοκάσι γίγνεθαι, ει μήτε φύσει, μήτε μαθήσει γίγνονται και τίν' άλλον τρόπον γίγνοιντάν οι αγαθοί; Ούμαι μεν εκ άν εα. δίως αυτό δηλωθήναι: τοπάζω μεν δη θεϊόν τι μάλισα είναι το καήμα , και γίγνεθαι τές αγαθές, ώσπερ οι θείοι των μάντεων και χρησμολόγοι ετοι γαρ έτε φύσει τοιέτοι γίγνονται , άτε τέχνη, αλλ' έπιπλοία εκ των θεών γιγνόμενοι τοιχτοί είσιν άτω δε και οι άνδρες οι αγαθοι λέγεσι ταϊς πόλεσιν εκάποτε τα αποβησόμενα και τα μέλλοντα έσεθαι εκ 9 επιπνοίας πολύ μάλλον και εναργέτερον , ή οι χρησμωδοί· λέγεσι γαρ πε και οι γυναίκες, ότι θείος ανήρ ετός έσι. και Λακεδαιμόνιοι, όταν τινα μεγαλοπρεπώς έπαινώσι, θεϊον άνδρα φασίν είναι πολ. λαχά δε και "Ομηρος τω αυτώ τέτω καταχρήται , και ο άλλος ποιηται· και όταν βέληται θεός εύ πράξαι πόλιν, άνδρας αγάθες ενεποίησεν· όταν δε κέλλη κακώς πράξεις πόλις, εξείλε τες άνδρας τες αγαθές έκ ταύτης της πόλεως και θεός· άτως έοικεν άτε διδακτών είναι, έτε φύσει αρετή, αλλα θεία μοίρας παραγίγνεται κτωμένοις.

και

1

[ocr errors]

2 . . Cicero.

[merged small][merged small][merged small][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

Cicéro. Verschiedene son feinen philosophischen und rhetorischen Schriften haben, wie bekannt, die dialogischer oder vielmehr die gemischte, hiftorisch, dialogische Form, indem sie nicht bloße dras matisirte Gespråche, sondern mit Erzählung der Veranlassung und Umstånde der Unterredung durchwebt find, und zuweilen durch die Ausführlichkeit ihrer Erörterungen fast ganz dogmatisch werden. Die Sokratische Manier ist daher von der dialogischen Manjer des Cicero vsllig verschieden. Man lieft hier', mie Hr. Lngel

(åber Handlung, Gespräch und Erz&bling, in der 67. Bibl. d.10. , V. B. XVI, S. 217.) fehr wahr bemerkt, man liest, fatt des ims

mer in Arbeit und interfidung begriffenen fokratischen Gespråche, ganz ruhig ausgeführte Abhandlung, und fiest offerbar, daf fich Cicero schon vorher einen förmlichen Entwurf zu feinem Vortrage gemacht habe, den er nun Puukt får Punkt bald durch den Nund des Untonius, bald durch den Mund des Crassus, ausfährt, ins bem die übrigen nur ziemlich efle Scomplimente Dazwischen werfen; ewige Bitten um Unterricht, oder enige Lobsprache, die gar nicht in dem launigen Geschmacke derer sind, welche Sofraces den Sos pbiften macht" u. s. f. Bei dem allen verkennt dieser scharffianige Sunftrichter die Schönheiten nicht, welche diese Abs bandlungen des Cicero, und besonders ihre Eingänge, durch die zufällige Form des Dialogs erhalten habeit. Hier nur ein kleines Stack aus dem dritten Buche der so trefflichen und lehrreichen Ses språche vom Rednerz und die Bemerkung, daß der bekannte schårs bare Dialog eines Uugenannten, de canllis corruptae eloquentiae, ofllig in dieser Nanier, aber zu sehr an einander bångend ift, um die Afreisfung einer einzelnen Stelle gut zu vertragen. Freilich aber ist dieß auch mit der Ciceronischen Dialogen der Fall.

[ocr errors][ocr errors]

26901

BRVTVS,

« AnteriorContinuar »