Imágenes de páginas
PDF
EPUB

DE NON TEM. CRED. CALUMN. p. 131. [564. E. ed. Salmur.) Εν δεξια τις ανήρ κάθηται, τα ώτα παμμεγέθη έχων, μικρού δείν τοίς του Μίδου προσεοικότα, την χείρα προτείνων πόρρωθεν έτι πρoσιoύση τη διαβολή. περί δε αυτόν, έστάσι δύο γυναίκες, άγνοιά μοι δοκεί και υπόληψις, ετέρωθεν δε, προσέρχεται η διαβολή, γύναιον ές υπερβολήν πάγκαλον.-Forte ΠΑΡΑ δε αυτόν έστάσι δύο γυναίκες.

DE NON TEM. CRED. CALUMN. p. 133. [566. A. ed. Salmur.] φέρε δε και ημείς εί δοκεί, κατά την του εφεσίου ξωγράφου τέχνην διέλθωμεν τα προσόντα τη διαβολή προτέρων γε όρω τινί περιγράψαντες αυτήν ούτω γαρ αν ημίν η εικών γενήσεται. Εxcidisse videtur ακριβεστέρα, ούτω γαρ αν ημίν η εικών ακριβεστέρα γενήσεται.

DE NON TEM. CRED. CALUMN. p. 133. [566. A. ed. Salmur.] τριών δ' όντων προσώπων, καθάπερ εν ταίς κωμωδίαις, του διαβάλλοντος, και του διαβαλλομένου, και του προς ον ή διαβολή γίγνεται, καθ' έκαστον αυτών επισκοπήσωμεν, οία είκός είναι τα γιγνόμενα. Ηerodot. lib. 7. διαβολή γάρ έστι δεινότατον έν τη δύο μέν είσι οι άδικέοντες, είς δε και αδικεόμενος. ο μεν γάρ διαβάλλων αδικέει, ού παρεόντος κατηγορέων και δε άδικέει, αναπειθόμενος πρίν ή ατρέκεως εκμάθη: ο δε δή απεών του λόγου τάδε εν αυτοίσι άδικέεται, διαβληθείς τε υπό του ετέρου, και νομισθείς προς του ετέρου κακός είναι.

DE NON TEM. CRED. CALUMN. p. 158. [580. C. ed. Salmur.] άρ' ούν του Αριστείδου εστί τις δικαιότερος; αλλ' όμως κάκείνος συνέστη επί τον Θεμιστοκλέα, και συμπαρώξυνε τον δημόν, ής φησιν εκείνος πολιτικής φιλοτιμίας υποκεκνισμένος.-Hec sensu cassa ad hunc modum emendare velim ; ΤΗΣ ΠΡΟΣ εκείνος πολιτικής φιλοτιμίας υπο κεχνισμένος.

PSEUDOLOGISTA. p. 163. [584. E. ed. Salmur.] ravrá ool kai αυτός απειλώ, ου μα τον Δία το 'Αρχιλόχο εικάζων εμαυτόν. πόθεν; πολλούγε και δέω. σοι δε μυρία συνειδώς ιάμβων άξια βεβιωμένα, προς ά, μοι δοκεί, ουδ' αν ο 'Αρχίλοχος αυτός διαρκέσαι.-Acrius esset, σοι δε ΜΥΡΙΩΝ συνειδώς ιάμβων άξια, βεβιωμένα-κ. τ.λ.

PSEUDOLOGISTA. p. 164. [586. Α. ed. Salmur.] ει μή τις άρα εξ Υπερβορέων άρτι ες ημάς ήκοι, ή ές τοσούτον κυμαίος είη, ως μη ιδών, ευθύς ειδέναι όνων απάντων υβριστότατόν σε όντα, μη περιμείνας όγκωμένου προσέτι ακούειν. Χenoph. Αnab. 5. 8. 2. 'Αλλά μην και χειμώνός γε όντος, οίον λέγεις, σίτου δε επιλελοιπότος, οίνου δε μηδ' οσφραίνεσθαι παρόντος, υπό δέ πόνων πολλών απαγορευόντων, πολεμίων δε επομένων, ει εν τοιούτω καιρώ ύβριξον, ομολογώ και των όνων υβριστότερος είναι: οίς φασιν υπό της ύβρεως κόπον ουκ έγγίγνεσθαι.

PSEUDOLOGISTA. p. 182. [602. E. ed. Salmur.] ảyanntò dè οπωσούν κλεινόν, και ονομαστόν είναι. είτα καταριθμήσειν αυτη τάς πολλάς σου προσηγορίας, οπόσας κατά έθνη προσείληφας. Gesnerus legit καταριθμήσαις vel καταριθμήσειας. Sed sic quoque Iocus non sanus ; nam particula 'AN opus est. είτα καταριθμήσειας 'ΑΝ αυτη τάς πολλάς σου προσηγορίας.

DE DOMO. p. 193. [614. Β. ed. Salmur.] τούτου δε του οίκου το κάλλος, ού κατά βαρβαρικούς τινας οφθαλμούς, ού δε κατά περσικήν αλαξονίαν ή βασιλικήν μεγαλαυχίαν, ουδε πένητος μόνον, αλλά ευφυούς θεατού δεόμενον. και ότω μη εν τη όψει η κρίσις αλλά τις και λογισμός επακολουθεί τους λεγομένοις.-Imo τοϊς ΒΛΕΠΟΜΕΝΟΙΣ. nam quid hic λεγομένοις ?

MACROBII. p. 296. [643. A. ed. Salmur.] περί έτη δε ενός αποδέοντα εκατόν, γεγονώς, ως ήσθετο Αθηναίους υπό Φιλίππου εν τη περί Χαιρώνειαν μάχη νενικημένους, ποτνιώμενος, τον Ευριπίδειον στίχος προσηνέγκατο, εις εαυτόν αναφέρων, Σιδώνιόν ποτ' άστυ Κάδμος εκλιπών. Legendum προενέγκατο.

PATRIN ENCOM. p. 233. [651. Β. ed. Salmur.] κάν απορώσι της γης επαινέσαι την αρετήν, τωνγε υπέρ της πατρίδος ουκ απορήσουσιν έγκωμίων, αλλά κάν ίδωσιν ετέρους σεμνυνομένους πεδίοις ανειμένοις, και λειμώσι φυτοϊς παντοδαπούς διειλημμένοις, και αυτοί τών της πατρίδος εγκωμίων ουκ επιλανθάνονται, την δε ιπποτρόφον υπερορώντες, και κουρατρόφον επαινούσι. Rescribendum videtur την δέ ιπποτρόφον υπερορώντες TΗΝ κουροτρόφον επαινούσι.

DISSERTATIO CUM HESIODO. p. 241. [660. B. ed. Salmur.] Cote ανάγκη σοι (Ηesiodo, cum nihil predixeris, et tamen vaticinandi potestatem a deabus accepisse te gloriatus sis) των τριών τούτων αιτιών μια γε πάντως ενέχεσθαι' ή γάρ εψεύσω, ει και πικρόν ειπείν, ουχ ώς υποσχομένων σοι των μουσών και τα μέλλοντα προλέγειν δύνασθαι, ή αι μεν, έδοσαν ώσπερ υπέσχοντο-&c. Solanus delet ουχ. Reitzius pro oux ws legit oőtws. Melius Solanus : sed scripsit forte Lucianus oux ούτως υποσχομένων σοι των Μουσών, και (etiam) τα μέλλοντα προλέγειν δυνάσθαι.

NAVIGIUM SEU VOTA. p. 252. [669. C. ed. Salmur.] ο μεν γάρ άλλος κόσμος, αι γραφαι, και του ιστίου το παράσιον πυραυγές, και προ τούτων, αί άγκυραι, και στροφεία και περιαγωγείς, και μετά την πρύμναν οικήσεις, θαυμάσια πάντα μου έδοξε.-Fors. και ΚΑΤΑ την πρύμναν οικήσεις.

NAVIGIUM SEO VOTA. p. 264. [681. E. ed. Salmur.] τη πόλει δε ταύτα παρ' εμού εξαίρετα υπηρξεν αν, αι μεν διανομαι, κατά μήνα έκαστον δραχμαί τω μεν αστώ εκατόν, το δε μετοίκω, ήμισυ τούτων, δημόσια δε ες κάλλος θέατρα, και βαλανεία. Μihi venit in mentem elegans lectio; ΔΑΙΜΟΝΙΑ δε ες κάλλος θέατρα και βαλανεία.-δαιMóvia és kállos est Pulchritudine divina, vel miranda.

NAVIG. S. VoT. p. 272. [690. E. ed. Salm ur.] πρόσειμεν δή, εί σοι δοκεί και όπως άνδρες αγαθοί εν τοίς κινδύνοις έσεσθε, μη δε προδώσετε το πάτριον, φρόνημα. ήδη γάρ που και οι πολέμιοι επιλαμβάνουσιν. ώστε το μέν σύνθημα έστω ενυάλιος. Mallem, ήδη γάρ που οι πολέμιοι ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΣΙΝ.

NAVIG. S. VoT. p. 276. [696. E. ed. Salmur.] ει δέ τι εν Ινδοίς, ή Υπερβορέοις θέαμα παράδοξον, ή κτήμα τίμιον, ή όσα έμφαγείν ή πιείν ήδέα, ού μεταστειλάμενος, αλλ' αυτός επιπετόμενος, απέλαγον απάντων, ές κόρον. και επεί γρυψ υπόπτερον θηρίον, ή φοίνιξ, όρνεον εν Ινδοίς αθέατον τοις άλλοις, εγώ δε και τούτο εώρων άν. Ρro επεί, quod hic ineptum est, imo sensum et syntaxin pessundat, legendum omnino e

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

πη sicubi. και EI ΠΗ γρύψ, υπόπτερον θηρίον, ή φοίνιξ, όρνεον εν Ινδούς αθέατον τοις άλλοις, εγώ δε και τούτο εώρων άν.

NAVIG. S. VOT. p. 277. [698. Α. ed. Salmur.] οίον δε κακείνο ήν, τους πολεμούντας επισκοπεϊν έξω βέλους υπεραιωρούμενον. και ει δόξειέ μου προσθέμενος αν τοϊς ηττημένοις, κοιμίσας τους κρατούντας, νικών παρείχον τοίς φεύγουσιν, αναστρέψασιν από της τροπής.-Concinnius esset, αναστρέψας από της τροπής.

DIALOG. MERETR. p. 282. [704. D. ed. Salmur.] συ δε πόθεν ταύτα ήκουσας ; ή συντέθηκας αυτή, ώ Μύρτιον, καινάς τινας ζηλοτυπίας σκιαμάχούσα; Tempus erat pro συντέθηκας reponere συντέθΕΙκας.

DIALOG. MER ETR. p. 294. [719. C. ed. Salmur.] Lyra meretrix aurum, Horidas vestes, et ancillas quatuor adepta est, το μεν πρώτον κατακοσμούσα εαυτήν ευπρεπώς, και ευσταλής ούσα, και φαιδρά προς άπαντας, ούκ άχρι του καγχάζειν ραδίως, καθάπερ συ είωθας, αλλά μειδιώσα ήδύ, και επαγωγών. είτα προσομιλούσα δεξιώς, και μήτε φενακίξουσα εί τις προσέλθοι, ή προπέμψειε, μήτε αυτή επιλαμβανομένη των ανδρών. Miror nenminem ante me vidisse legendum esse, και μήτε 'ΑΚΚΙΖΟΥΣΑ, εί τις προσέλθοι ή προσπέμψεις, μήτε αυτή επιλαμβανouévn tūv åvapôv. Mediam quandam viam tenens, neque affectata verecundia nimis se difficilem præbendo, neque contra proterva fronte ipsa in viros manus injiciendo.

DIALOG. MER ETR. p. 299. [726. A. ed. Salmur.] Ampelis : και τούτο ηδύ σοι, υπό πλουσίων οίεσθαι σπουδάζεσθαι σε' ούτω γαρ ανιάσεται μάλλον, και φιλοτιμήσεται, ως μη υπερβάλoιντο αυτόν οι άντερασται. Χρυ. και μήν ούτός γε μόνον οργίζεται, και ραπίζει δίδωσι δε ουδέν. Αμ. αλλά δώσει. ξηλότυποι γάρ, και μάλιστα λυπηθήσονται, Corrupta hæc verba censeo; inquit Solanus.--Sanari possunt forsitan rescribendo, ξηλότυποι γάρ και μαλιστα φιλοτιμήσονται.

DIALOG. MERETR. p. 303. [730. D. ed. Salmur.] εύγε, οίχου ώ Παννυχί.-Gesnerus legisse videtur ώχου, vertit enim PERISTI.

DE MORTE PEREGRINI. p. 336. [763. E. ed. Salmur.] πεπείκασι γάρ αυτούς οι κακοδαίμονες (Christiani) το μεν όλον, αθάνατοι έσεσθαι, και βιώσεσθαι τον αεί χρόνον. παρ' ό και καταφρονούσι του θανάτου, και εχόντες αυτούς επιδιδόασιν οι πολλοί.--Legendum πεπείκασι γάρ αυτούς, et αυτους επιδιδόασιν.

DE MORTE PEREGRINI. p. 359. [781. Α. ed. Salmur.] είτα ενετύγχαναν πολλοίς απιούσιν ως θεάσαιντο και αυτοί.-Imo ΕΠΙΟΥΣΙΝ Accedentibus.

SYMPOSIUM VEL LAPITH E. p. 439. [863. A. ed. Salmur.] τοιαύτα έφη εξεργάζεται ο καλός Χρύσιππος, και Ζήνων και θαυμαστός, και Κλεάνθης, ρημάτια δύστηνα, και ερωτήσεις μόνον, και σχήματα φιλοσόφων.-Libentius legerem φιλοσοφών.

SYMPOS. VEL LAPITH E. p. 445. [869. C. ed. Salmur.] ίνα δε μη αντιλέγωσί μοι, οπόσα μή κατά ταυτά φιλοσοφούσι, περί γάμων, ερώ τα είκότα. το μεν ούν άριστον ήν μη δείσθαι γάμων, αλλά, πειθομένους Πλάτωνα, και Σωκράτει, παιδεραστεϊν. μόνοι γάρ οι τοιούτοι αποτελεσθείεν αν προς αρετήν. ει δε δει και γυναικείου γάμου, κατά τα Πλάτωνα δοκούντα, κοινάς είναι εκείνων τας γυναίκας, ως έξω ξήλου είημεν.--Pro

εκείνων scribendum censit Solanus έχρήν vel πάντων. Μallem ipse, koivàs elvae 'EKEINDE Tàs yuvaikas. Isto ritu : ita ut præcepit Plato.

DE SYRIA DEA. p. 475. [898. D. ed. Salmur.] aporúdala του τρού ες άνεμον βορέην αποκέκρινται, μέγαθος όσον τε εκατόν οργυιέων. -In áoKÉKPLVTAL una litera, nempe p, mutanda. és úveuov Bopenv ánoκέκλινται. αποκέκΛινται.

CYNICUS. p. 541. [964. A. ed. Salmur.] Cynicus: todūv čor' έργον ; Λυ, πορεύεσθαι. Κυ. κάκιον ούν πορεύεσθαί σοι δοκούσιν οι έμοι πόδες, ή οι των πολλών και Λυ. τούτο μεν, ουκ ίσως. Κυ. ου τοίνυν ουδε χείρον έχουσιν, EI μη χείρον το εαυτών έργον αποδιδόασιν ; (sic lego pro ου τοίνυν ουδ' ει χείρον έχουσιν, ή μη, &c. quod in prioribus edd. legebatur) Lycinus : ισως. Κυ. τους μεν δή πόδας, ουδέν φαίνομαι χείρον διακείμενος των πολλών έχειν. Νisi si έχειν pro είναι positum sit, melius legeretur τους μεν δή πόδας. ουδέν φαίνομαι χείρον ΔΙΑΚΕΙΜΕΝΟΥΣ των πολλών έχειν. .

OF THE IGNORANCE OF THE

MOST CELEBRATED MODERNS

relative to the Philosophy of Aristotle.

PART II.--[Concluded from No. XXXVI. p. 344.] The next extract with which I shall present the reader from the works of Lord Bacon, is of a most extraordinary nature; for in this he prefers to Aristotle Democritus, and other ancient philosophers who removed God and intellect from the fabric of things, attributed the structure of the universe to fate or fortune, and ascribed the causes of particulars to the necessity of matter, without the intermixture of final causes. And he considers these philosophers, so far as pertains to physical causes, to have been much more solid, and to have penetrated deeper into nature, than Plato and Aristotle. He adds also, as the sole cause of this, that the former philosophers never attended to final causes ; but the latter perpetually inculcated them. And that Aristotle is more to be accused in this respect than Plato, because he omitted the fountain of final causes, viz. God, substituted nature for God, and embraced final causes rather as a lover of logic than of theology,

Quapropter philosophia naturalis Democriti, et aliorum, qui Deum et mentem a fabrica rerum amoverunt; et structuram uuiversi infinitis naturæ prælusionibus et tentamentis (quas uno nomine fatum aut fortunam vocabant) attribuerint; et rerum particularium causas materiæ necessitati, sine intermixione causarum finalium, assignarunt; nobis videtur (quantum ex fragmentis et reliquiis philosophiæ eorum conjicere licet) quatenus ad causas physicas, multo solidior fuisse, et altius in naturam penetrasse, quam illa Aristotelis et Platonis : hanc unicam ob causam, quod illi in causis finalibus nunquam operam triverunt; hi autem eas perpetuo inculcarunt. Atque magis in hac parte 'accusandus Aristoteles quam Plato : quandoquidem fontem causarum finalium, Deum scilicet, omiserit, et naturam pro Deo substituerit, causasque ipsas finales, potius ut logicæ amator, quam theologiæ, amplexus sit.” Vol. iv. p. 98.

I call this a most extraordinary passage for two reasons ; one, for its folly, and the other for the profound ignorance of the works of Aristotle which it displays. For can any thing indicate greater folly than to prefer those philosophers who never attended to final causes, to those who perpetually inculcated them! For as Aristotle justly observes in his Posterior Analytics, the investigation of the cause why a thing is, can only be terminated by the discovery of the final cause. And without the knowledge of the why there can be no such thing as science. So that to blame Aristotle for perpetually inculcating final causes, is to blame him for inculcating that to which scientific knowledge inevitably leads, and without which demonstration would be useless, and investigation endless.

But this passage also shows that Lord Bacon was profoundly ignorant of the works of Aristotle. For can any thing more plainly indicate this than the accusation “ that Aristotle omitted the fountain of final causes, viz. God; that he substituted nature for God, and embraced final causes rather as a lover of logic, than of theology ?" The accusation indeed is so obviously false, that it is impossible it could have been made by any one who had merely inspected the works of Aristotle through the medium of an index; and I hardly think it would be made by any hackney writer of the present age, if he were hired to collect the dogmas of Aristotle from his works. For in the 7th chapter of the 12th book of the Metaphysics, Aristotle writes as follows concerning the first immovable mover of all things, God : κινει δε ωδε. το ορεκτον και το νοητον κινει ου κινουμενον. τουτων δε τα πρωτα τα αυτα. επιθυμητον μεν γαρ το φαι» νομενον καλον βουλητον δε πρωτον, το ον καλον. ορεγομεθα δε οτι δοκει, μαλλον ή δοκει, διοτι ορεγομεθα. αρχη γαρ η νοησις. νους δε υπο του νοητου κινειται.-αλλα μην και το καλον, και το δι' αυτο αιρετον, εν τη αυτη συστοιχια.-οτι δε εστι το ου ενεκα εν τοις ακινητοις η διαιρεσις δηλοι. εστι γαρ τινι το ου ενεκα, ων το μεν εστι, το δε ουκ εστι. κινει δε ως ερωμενον κινουμενον δε, τ' αλλα κινει.-εξ αναγκης αρα εστιν ον και η αναγκη καλως και ουτως αρχη.- εκ τοιαυτης αρα αρχης ηρτηται ο ουρανος και η φυσις. διαγωγη δε εστιν, οια τε η αριστη, μικρον χρονον ημιν. ουτω γαρ αει εκεινο εστιν. ημιν μεν γαρ αδυνατον" επει και ηδονη

[ocr errors]
« AnteriorContinuar »