Imágenes de páginas
PDF
EPUB

lished only the first book of the Pentateuch. Strengthened and supported by an accession of exalted and distinguished friendship, which will ever form the pride of my life; I trust, with the blessing of God, soon to publish, in continuation, the Pentateuch, and as speedily after as the nature of the undertaking will permit, the remaining books.

The candid reader and the Hebrew scholar will duly appreciate the immensity of the task, which at the risk of my health I have undertaken, notwithstanding my limited resources.

But my motives and my principles are, I presume to hope, worthy of the protection of my Country, and its established Church; and, under the guidance of Heaven, I look up to both. For the condescension and uniform patronage which I have received, I shall ever feel the most lively gratitude ; I trust that it will still support me in the prosecution of my labors, will protect me from the insidious inAuence of calumny, and the more daring violence of malice, envy, and all uncharitableness.

Having inserted the articles of Mr. Hailes, Mr. Leo, and several other communications, in opposition to Mr. Bellamy, we think it our duty to insert his defence of his work. However we may agree with the Quarterly Review in some of its statements, we must declare our belief, that Mr. B. is firmly persuaded of the great truths of Revelation, zealously attached to the orthodox principles of the Church of England, and that he is sincerely convinced that he is essentially supporting the cause of both in his new translation. That work is open to all the severity of criticism, of which he has received an ample share, particularly in the article to which he has now replied. Of his work we can only say, Valeat quantum valere potest. If one in a hundred passages of his version should be hereafter received, he will have conferred a signal service on Biblical criticism ; if not, his work will soon be consigned, in vicum vendentem thus, et odores, Et piper, et quicquid chartis amicitur ineptis. We shall only add, that we shall readily admit any fair and temperate discussion on either side.-Edit.

24

LOCI QUIDAM LUCIANI, EMENDATI

ATQUE EXPLANATI;
A JOANNE SEAGER, A.B.

BICKNOR. WALLICÆ IN COMITATU MONUMETHIÆ RECTORE.

No. ΧΙ. DE PARASITO. p. 868. [370. c. ed. Salmur.] και μήν, ώ φιλότης, ουδείς ακήκοος Ομήρου, ουδ' άν πάμπαν ιδίωτης τύχη, όστις ουκ επίσταται παρ' αυτό τους αρίστους των ηρωων παρασίτους όντας.. -Inserendum ούτως.-ουδείς ΟΥΤΩΣ ανήκοος Ομήρου---όστις ουκ επιστάται-κ. τ.λ.

DE PARASITO. p. 876. [377. D. ed. Salmur.] πρώτον τοίνυν ίδου: τις αν τον μεν παράσιτον, αεί δόξης καταφρονούντα, και ουδέν μέλος αυτώ, ών οι άνθρωποι οίονται, περί ρήτορας δε, και φιλοσόφους εύροι τις άν, ου τινάς, αλλά πάντας, υπό τύφου, και δόξης τριβέντας, και ου δόξης μόνον, αλλά και ο τούτου αισχίον έστιν, υπ' αργυρίου.-Forsitan ών οι άνθρωποι ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ. Ιta το « δόξης καταφρονούντα” ex adverso staret τα «υπό τύφου και δόξης τριβέντας :” et το ουδέν μέλος αυτώ ών οι άνθρωποι ορέγονταιτο «υπ' αργυρίου τριβέντας.

DE PARASITO. p. 878. [380. B. Ed. Salmur.] και τας θύρας δε μάλα έρρωμένως αποκλείοντας, μή τις άρα νύκτωρ επιβουλεύσειεν αυτοίς δεδιότας. ο δε, την θύραν του δωματίου προστίθησιν εική και τούτο, ως μη υπό ανέμου ανοιχθείη.--Interpungendum videtur, ο δε (παράσιτος) την θύραν του δωματίου προστίθησιν είκή και τούτο ως μη υπ' ανέμου avoixdein. Idque non pre timore, sed tantummodo ne ventus aperiat,

DE PARASITO. p. 881. [382. E. ed. Salmur.] και μήν ο μεν πλούσιος, κοσμείται υπ' αυτού (του παρασίτου scilt.) τον δε παράσιτον πλούσιος ουδέποτε κοσμεί. άλλως τε, ουδε όνειδος αυτό έστιν, ως συ φης, το παρασιτεϊν εκείνη δηλονότι, ως κρείττονι χείρονα. όπως γε μην το πλουσίω τούτο λυσιτελές εστι, το τρέφειν τον παράσιτον, ώ γε μετά το κοσμείσθαι υπ' αυτού, και ασφάλεια πολλή εκ της τούτου δορυφόριας υπάρχει.- -Emen. dandum videtur; ΟΜΩΣ γε μην το πλουσίω τούτο λυσιτελές εστι.

λ. DE PARASITο. p. 882. [384. D. ed. Salmur.] φέρε δή πάλιν απόκριναί μοι, πότερόν σοι δοκεί διαφέρειν, και προκειμένων αμφοίν, πότερον αν αυτός έλoιο, άρά γε το πλείν, ή το παραπλεϊν; Τυ, το παραπλεϊν έγωγε. Πα. τί δε, το τρέχειν, ή το παρατρέχειν; Τυ, το παρατρέχειν. Πα. τί δε, το ιππεύειν, ή το παριππεύειν ; Τυ, το παριππεύειν. Πα. τί δε, το ακοντίζειν, ή το παρακοντίζειν. Τυ, το παρακοντίζειν. Πα. ουκούν ομοίως εθέλοιο και του εσθίειν μάλλον το παρασιτεϊν. Τυ. ομολογείν ανάγκη.---Forte ουκούν ομοίως 'ΑΝΘΕΛΟΙ 'ΑΝ και του εσθίειν μάλλον το παρασιτείν. vestigia in quibusdam edd. que exhibent αν εθέλοις.

DE GYMNAS11s. p. 895. [396. E. ed. Salmur.] η δε ώρα του έτους,

Κ. Τ.

δτιπερ το πυρωδέστατόν εστι του αστέρος, όν υμείς κύνα φατε, πάντα καταφλέγοντος, και τον αέρα ξηρόν, και διακαή τιθέντος. “ Αη ότεπερ ? Pellet. Ego Pelleti conjecturam recipiendam arbitror.” Reitzius. Minime recipiendam puto. ό, τι περ λιχνείας και απληστίας όφελος. Lucian, Timon. p. 171. formula non admodum dissimili; ubi jam observavi, Græcos de omnibus, quæcunque in suo genere excellant, sive bona sint, sive mala, istam loquendi formulam usurpare ; et sic η δε ώρα του έτους, ό, τι περ πυρωδέστατόν έστι του αστέρος.-est, Anni vero tempus ardor est ipse ferventissimus illius sideris, &c.

DE GYMNASIIs. p. 91. [414. Β. ed. Salmur.] ταύτ' έστιν, ώ 'Ανάχαρσι, και τους νέους ημείς ασκούμεν, οίόμενοι φύλακας ημίν της πόλεως αγαθούς γενέσθαι, και εν ελευθερία βιώσεσθαι δι' αυτούς, κρατούντες μεν των δυσμενών, εί επίoιεν.-Forte oιόμενου φύλακας ημίν της πόλεως αγαθούς ΓΕΝΗΣΕΣΘΑΙ.

DE LUCTU. p. 925. [429. E. ed. Salmur.] ένθα δή τι των κακών ου πάσχουσι, στρεβλούμενοί τε, και καιόμενοι, και υπό γυπών εσθιόμενοι, και τροχή συμφερόμενοι, και λίθους ανακυλίοντες. Libenter legerem, και τροχώ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΕΝΟΙ.

DE LUCTU. p. 926. [430. D. ed. Salmur.] έπειδάν τις αποθάνη των οικείων, πρώτα μεν φέροντες οβολόν, ες το στόμα κατέθηκαν αυτω, μισθών το πορθμεί της ναυτιλίας γενησόμενον. ου πρότερον εξετάσαντες oπoίoν το νόμισμα νομίζεται, και εί διαχωρεί παρά τους κάτω, και εί δύναται παρ' εκείνοις αττικός, ή μακεδονικός, ή αιγιναίος οβολός, ουδ' ότι πολύ κάλλιον ήν μή έχειν τα πορθμία καταβαλείν.----Ejecto ει (τη δευτέρω), legendum existimo, και εί διαχωρεί παρά τους κάτω, και δύναται παρ' εκείνοις, αττικός, ή μακεδονικός, ή αιγιναίος οβολός.

DE LUCTU. p. 988. [432. E. ed. Salmur.] όδ' ούν πρεσβύτης ο πενθών, ούτωσι πάντα ταύτα, οπόσα είρηκε, και έτι τούτων πλείονα, ούτε του παιδός είνεκα τραγωδεϊν έoικεν, οίδε γαρ ουκ ακουσόμενον, ουδ' αν μείζον εμβoήση του στέντορος.-Mallem οπόσα ΕΙΡΗΚΑ.

DE LUCTU. p. 930. [434. E. ed. Salmur.] αν ταύτα λέγης, ώ πάτερ, ουκ οίει πολύ αληθέστερα, και γελοιότερα εκείνων έρείν ;---Scribendum haud dubie, ουκ οίει πολύ αληθέστερα, ΕΙ και γελοιότερα, εκείνων épeiv; etiamsi magis ridicula.

RHETORUM PRÆCEPTOR. p. 28. [461. B. ed. Salmur.] éyw dė, αγεννής γάρ, και δειλός είμι, εκστήσομαι υμίν της οδού, και παύσομαι τη ρητορική επιπολάξων, ασύμβολος ών προς αυτήν τά υμέτερα. Nemo intellexit ασύμβολος. male Gesnerus retinuit ασύμβουλος, quod olim legebatur. ασύμβολος ών προς αυτήν τά υμέτερα est Quatenus in eam ron talia, qualia vos, confero. Sarcasmus: alludit enim ad illa (p. 457, 458, ed. Salmur.] και το δείνα δε μη αιδέσθης, κάν προς ανδρών επί τω έτέρω εράσθαι δοκoίης. και ταύτα, γενειώτης, ή και νή Δία φαλακρός ήδη ών. αλλ' έστωσαν οι και επί τούτω συνόντες. ήν δε μη ώσιν, οι οικέται ικανοί πολλά γάρ και εκ του τοιούτου προς την ρητορικής χρήσιμα παραγίγνεται. πλείων ή αναισχυντία, και θράσος. οράς ως λαλίστεροι αι γυναίκες, και λοιδορούνται περισσώς, και υπέρ τους άνδρας και ει δή τα όμοια πάσχεις, διοίσεις των άλλων, και μήν και πιστούσθαι χρή μάλιστα μεν τα πάντα. ει δε μή, πάντως εκείνα, και αυτό δε σοι το στόμα, προς άπαντα ηδέως κεχηνέτω, και η γλώττα υπηρετείτω και προς τους λόγους, και προς τα άλλα, οπόσα αν δύνηται. δύναται δε ου σολοικίζειν μόνον, ουδέ βαρβαρίζειν, ουδέ ληρείν, ή επιορκεϊν, ή λοιδορείσθαι, ή διαβάλειν, και ψεύδεσθαι» αλλά και νύκτωρ τι άλλο υποτέλειν. Utitur Lucianus. το ασύμβολος in Dialog. Meretr. p. 311. [Joessa, Pythias, et Lysias.] Θρύπτη, ώ Λυσία, προς εμέ ; και καλώς, ότι μήτε αργύριον πώποτε ήτησα σε μήτ' απεκλείσα έλθόντα, ένδον έτερος, ειπούσα, μήτε παραλογισάμενον τον πατέρα, ή υφελόμενον της μητρός, ηνάγκασα έμοί τι κομίσαι, οποία αι άλλαι ποιούσιν, αλλ' ευθύς εξ αρχής άμισθον, αξύμβολον, εισεδεξάμην. p. 739. Ed. Salmur. έφη γάρ του ανθρώπου τα μέλη πάντα προς την γαστέρα στασιάσαι, και κατηγορείν αυτής, ως μόνης αργού και ασυμβόλου καθεξομένης εν τω σώματι, Ρlutar. in Coriolan. p. 393. Ed. H. Steph. αυτός ουκ ήξίωσεν αποδράς, ουδε ασύμβολος, ουδε χρήξων βοηθείας, αλλά υπάρξας τινός χάριτος, ενδόξως και μετά δυνάμεως ελθείν προς αυτόν. Ρlutar. in Ρonipeio. p. 1135. Ed. H. Steph.

PHILOPSEUDES. p. 59. [495. Α. ed. Salmur.] νή Δί', ήν δ' εγώ, μάλα θαυμαστον άνδρα, τον 'Αβδηρόθεν εκείνον Δημόκριτον, ός ούτως άρα επέπειστο μηδέν οίόν τε είναι συστήναι τοιούτον, ώς γε επειδή καθείρξας εαυτόν ες μνήμα έξω πυλών, ενταύθα διετέλει γράφων, και συντάττων και νύκτωρ και μεθ' ημέραν - Legendum videtur, ΚΑΘΕΙΡΞΕΝ εαυτόν.

BACCHUs. p. 79. [514. Β. ed. Salmur.] και τέλος κατακράτος εαλώκεσαν, (Indi scilicet) και αιχμάλωτοι απήγοντο υπό των τέως καταγελωμένων (a Baccho et temulento exercitu ejus) έργα μαθόντες ως ουκ έχρών από της πρώτης ακοής καταφρονείν ξένων στρατοπέδων. αλλά τί προς τον Διόνυσον ούτος ο Διόνυσος, είπoι τις άν. ότι μοι δοκούσι, (και προς χαρίτων μη με κορυβαντιάν, ή τελέως μεθύειν υπολάβητε, ει τάμα εικάζω τοίς θεούς) όμοιόν τι πάσχειν οι πολλοί προς τους καινούς των λόγων τοίς Ινδοίς εκείνοις, οίον και προς τους εμούς. οιόμενοι γάρ σατυρικά, και γελοίά τινα, και κομιδή κωμικά παρ' ημών ακούεσθαι, τοιαυτα πεπιστεύκασιν, ουκ οίδ' ότι δόξαν αυτοίς υπέρ εμού.-----Ista ουκ οίδ' ό, τι δόξαν αυτοίς signis parentheseos, ut mihi videtur, includenda sunt : οιόμενοι γάρ σατυρικά, και γελοία τινα, και κομιδή κωμικά παρ' ημών ακούεσθαι, τοιαύτα πεπιστεύκασιν (ουκ οίδ' ό, τι δόξαν αυτοίς) υπέρ έμου.

HERCULES GALL. p. 83. [519. C. ed. Salmur.] ου γαρ έχων και ξωγράφος όθεν εξάψει ταϊς σειραις τας των δεσμών αρχάς, άτε της δεξιάς μεν ήδη το ρόπαλον, της λαιάς δε το τόξον εχούσης, τρυπήσας του θεού την γλώτταν άκραν, εξ εκείνης ελκομένους αυτούς έποίησε, και επέστραπταί γε εις τους αγομένους μειδιών.-Pro ταϊς σειραις legere velim ταϊν χερούν.

DE ELECTRO. p. 90. [526. E. ed. Salmur.] άλλοις μεν γάρ ουκ ολίγοις εντύχους άν Ηριδανοίς τισι, και οίς ουκ ήλεκτρον, αλλά χρυσός αυτός αποστάξει των λογών, πολύ των κύκνων των ποιητικών λιγυροτέροις.Leve mendum, λιγυροτέροις pro λιγυρωτέροις.

ADVERSUS INDOcTUN. p. 107. [544. Β. ed. Salmur.] ήκεν ούν (malus citharedus scilicet) εις τους Δελφούς, τά τε άλλα λαμπρός, και δή και εσθήτα χρυσόπαστον ποιησάμενος, και στέφανον δάφνης χρυσής

κάλλιστον, ώς αντί καρπού της δάφνης, σμαράγδους είναι ισομεγέθεις το καρπώ.- -Malim εσθήτα χρυσόπαστον ΠΟΡΙΣΑΜΕΝΟΣ.

ADVERSUS INDOCTUM. p. 119. (555. A. ed. Salmur.] eind your μου, και τόδε, ει Βάσσος ο υμέτερος εκείνος σοφιστής, και Βάταλος και αυλητής, ή ο κίναιδος Ημιθέων ο συβαρίτης, ός τους θαυμαστους υμίν νόμους συνέγραψεν, ως χρή μαίνεσθαι, και παρατίλλεσθαι, και πάσχειν, και ποιεϊν εκείνα, εί τούτων τις νυνι λεοντήν περιβαλλόμενος, και ρόπαλον έχων βαδίζοι, τί οίει φαίνεσθαι τοις όρώσιν ;-Lucianum scripsisse credo ως χρή ΛΕΑΙΝΕΣΘΑΙ, και παρατίλλεσθαι, και πάσχειν, και πoίειν εκείνα.. -Infra in Cynico. p. 972. Β. ed. Salmur. τους δε νύν, ου ξηλώ της θαυμαστής ταύτης ευδαιμονίας, ήν έχουσι, και περί τραπέξας, και εσθήτας, και λεαίνοντες, και ψιλούμενοι πάν του σώματος μέρος, και μη δε των απορρήτων ουδέν ή πέφυκεν έχειν έώντες.

ADVERSUS IN DOCT. p. 120. [556. C. ed. Salmur.] δέον έτι νύν σωφρονήσαντα αποδόσθαι μέν τινι των πεπαιδευμένων τα βιβλία ταύτα, και συν αυτοίς, την νεόκτιστον ταύτην οικίαν. αποδούναι δε τοις ανδραποδοκαπήλοις, μέρος γουν από πολλών των οφειλομένων, και γάρ κακείνα περί δύο ταύτα δείνως έσπούδασας, βιβλίων τε των πολυτελών κτησιν, και μειρακίων των εξώρων, και ήδη καρτερών, ωνήν.--Aliquid hic esse vitii sensit Solanus. Reitzii nota nemini, credo, satisfacere possit. Supplendum fors ξυνάγεις, καί.--και γάρ κακείνα (ανδράποδα) ΞΥΝΑΓΕΙΣ ΚΑΙ περί δύο ταύτα δεινώς εσπούδασας, βιβλίων τε των πολυτελών κτησιν, και μειρακίων των εξώρων, και ήδη καρτερών, ωνήν.

ADVERSUS INDOCT. p. 120.[556. E. ed. Salmur.] Pergit Lucianus ; και το πράγμά σοι πάνυ σπουδάζεται και θηρεύεται. αδύνατον δε πένητα όντα προς άμφω διαρκεϊν. σκόπει τοίνυν ως ιερόν χρήμα συμβουλή. αξιώ γάρ σε αφέμενον των μηδέν προσηκόντων, την ετέραν νόσον θεραπεύειν, και τους υπηρέτας εκείνους ωνή δ' όμως, μή, επιλειπόντων σε των οίκοθεν. μεταστέλλοιό τινας των ελευθέρων, οίς ουδ' ακίνδυνον απελθούσιν, ήν μη λάβωσιν, άπαντα εξαγορεύσαι τα πραχθέντα υμίν μετά τον πότον. οία και πρώην αίσχιστα περί σου διηγείτο εξελθών ο πόρνος, έτι και δείγματα επιδεικνύς.-Ηujusce loci sensum prava interpunctio adhuc obscuravit. Gesnerus itaque conjecit, και υπηρέτας εκείνους ωνείσθαι όπως μη, επιλειπόντων σε τών οίκοθεν, μεταστέλλοιό τινας των ελευθέρων, οίς ούν ακίνδυνον απελθούσιν, &c. Sine causa, me judice: namque oid', quod in editione Flor. non apparet, ejecto, ad hunc modum distinguendum puto: αξιώ γάρ σε, αφέμενον των μηδέν προσηκόντων, την ετέραν νόσον θεραπεύειν, και τους υπηρέτας εκείνους. (plena distinctione post εκείνους posita, subaud. θεραπεύειν scilicet) ωνή δ' õuws, ( Nihilominus servos emere pergis, et utrumque sumtuosum morbum sive insaniam alere.) μη, επιλειπόντων σε των οίκοθεν, μεταστέλλοιό τινας των ελευθέρων, οίς ακίνδυνον απελθούσιν, ήν μη λάβωσιν, άπαντα εξαγορεύσαι τα πραχθέντα υμίν μετά τον πότον.

ADVERSUS INDOCT. p. 122. [558. C. ed. Salmur.] TOūTO yoūv xal μάλιστα θαυμάσειεν άν τις, τίνα από ψυχής έχων, άπτει των βιβλίων, οποίαις αυτά χερσίν ανελίττεις. πότε δε αναγινώσκεις. Gesnerus legit, τίνα πότε ψυχήν έχων.-Forsitan τίνα (num. plur.) 'ΕΠΙ ψυχής έχων, άπτει των βιβλίων. quod minus distat.

« AnteriorContinuar »